Afgelopen weekend bezocht ik met mijn 20-jarige zoon het Into the Grave-festival in Leeuwarden. Een metal-festival met een programma op vrijdag en zaterdag. Op zaterdag tijdens het optreden van At the Gates gebeurde er iets bijzonders. Een jongeman in een scootmobiel crowd surfde (zie https://goo.gl/VJTXxc). Ik durf niet stellig te beweren dat dit op andere (muziek)evenementen niet voorkomt, alleen ik vind het een voorbeeld van hoe metalhead in elkaar steekt. Een jongen had de behoefte om ook te crowdsurfen en zijn vrienden en omstanders regelden dat gewoon. Ook al zat hij in een scootmobiel. Vele handen maken nu eenmaal licht werk moet men gedacht hebben.

Dit voorbeeld wekte bij mij de behoefte op die metalheads eens op een voetstuk te plaatsen. En daarmee mijzelf dan ook maar. Vanaf midden jaren 80 luister ik al naar metal en dan vooral de hardste stromingen. Ook het lange haar had ik tot begin van dit millennium. Dat haar droeg ik natuurlijk met trots. Alleen toen en nu nog steeds is het uiterlijk waarop je zonder dat je een woord met iemand hebt gewisseld, wordt beoordeeld. Of ik nu naar een nationale of internationale voetbalwedstrijd of op vakantie ging, altijd werd ik er uitgepikt voor een controle en/of fouillering. Qua kansberekening is 100% natuurlijk onwerkelijk, dus het lange haar moet het haast wel zijn geweest. Verder heb ik natuurlijk een lief smoeltje.

Naast het optillen van deze metalhead is er nooit gezeik bij metalconcerten of-festivals. Val je in een mosh- of circlepit dan zijn er gelijk genoeg die je oprapen. Slaat iemand toevallig je biertje uit je hand dan haal je samen een nieuwe. Wat een fantastische, unieke en altruïstische mensen zijn dit eigenlijk. En dus ik ook. Uiteraard begrijp ik dat het beoordelen zonder een woord gewisseld te hebben een natuurlijk onderdeel van het mens zijn is. De mens moet nu eenmaal efficiënt zijn. Ik ook. Alleen nu heb ik toevallig meer tijd.

Ik werk namelijk aan een nieuwe toekomst. Een toekomst met al voorzichtige houtskoollijnen. Tot nu in dit traject zijn er momenten dat ik echt tot niets kom en dan werk ik ineens weer aan dingen die energie geven. Je Linkedin-profiel is ook zo’n ding. Zo komen bekenden en ook -zeg maar- wildvreemden je profiel bekijken op dit platform. Digitaal voyeurisme noem ik het maar. De meesten hebben een naam en een gezicht. Dus ik bevraag die inmiddels naar feedback over mijn profiel. Naast je gezicht is het ook je informatie die in een splitsecond wordt beoordeeld. Dus zoeken naar de gemene deler, want je kan het niet iedereen naar het zin. Zo is het leven nu eenmaal ook.

Metalheads zijn ok!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *